Wzór dla Afryki
Liberalne reformy Kenyatty, kontynuowane przez jego następcę Daniela arap Moi, zapewniły stabilny rozwój gospodarczy kraju oraz pozwoliły zaspokoić wiele pilnych potrzeb młodego państwa. Ich wdrożenie napotkało mniej przeszkód, niż można się było spodziewać. Oskarżenia o korupcję i marnotrawienie funduszy wzbudziły jednak nieufność instytucji międzynarodowych, udzielających kredytów na sfinansowanie reform. Zakończenie zimnej wojny miało długofalowe skutki dla krajów rozwijających się. Nie mogły już w zamian za pomoc gospodarczą odgrywać roli sprzymierzeńca jednego z supermocarstw. Ponieważ Bank Światowy i Międzynarodowy Fundusz Walutowy stwierdziły w raportach, że korupcja i niegospodarność są głównymi przeszkodami na drodze Kenii do dobrobytu, trudno było o zagraniczne kredyty.
Podział kraju.
Po odzyskaniu niepodległości rozpoczął się w miarę spokojny okres stabilizacji politycznej. Rząd mógł wprowadzić reformy w przemyśle i gospodarce. Najszybciej zmieniało się rolnictwo. Przed rokiem 1963 wielkie farmy na wyżynach, własność 4 tys. białych osadników, dostarczały większość zboża, mięsa i produktów mlecznych. Latyfundyści widzieli w ruchu niepodległościowym zagrożenie dla swoich interesów - było dla nich niepojęte, że dla zaspokojenia roszczeń społecznych rząd chce sięgnąć po ich majątki. Dlatego wobec takiej możliwości zastosowali politykę spalonej ziemi i porzucali gospodarstwa; produkcja gwałtownie się załamała.