Drapieżniki
Gepard (Acinonyx jubatus), smukły i muskularny kot, jest wyższy od lamparta, lecz waży o połowę mniej (40-60 kg). Okrągłe cętki pokrywają całe jego ciało, ale nie tworzą rozetek typowych dla lampartów. Charakteryzuje go tzw. ślad łez, czyli ciemne pasemko ciągnące się od oka do pyska. W przeciwieństwie do innych kotowatych nie potrafi chować pazurów i łazić po drzewach. Najłatwiej spotkać te zwierzęta w parkach narodowych Nairobi i Amboseli lub w rezerwacie na-rodowym Maasai Mara. Gepardy opanowały te same tereny co gazele, na które polują. Są najbardziej zagrożonym z trzech gatunków wielkich kotów, gdyż - podobnie jak pantery - nie potrafiły szybko przystosować się do zmiany środowiska. Gepardy są zwierzętami dziennymi, które wyruszają na łowy o świcie. W parkach, gdzie wciąż niepokoją je zmotoryzowani turyści, polują wtedy, gdy zwiedzający udają się na posiłek. Zwierzęta te prowadzą samotniczy tryb życia, z wyjątkiem par lub samic z potomstwem. Usamodzielnione kocięta często pozostają przez jakiś czas z matką, a samce okresowo przyłączają się do nich, by bronić terytorium. Dorosłe osobniki łączą się w pary tylko w okresie rui: wybierają pastwiska z dostateczną liczbą gazeli. odpowiednim schronieniem dla kociąt oraz wodą do picia. Ciąża trwa trzy miesiące; młode rodzą się nagie i ślepe, są więc całkowicie bezbronne. Kocięta przychodzą na świat o każdej porze roku, lecz najwięcej porodów przypada na okres rozmnażania się gazeli, gdyż wówczas najłatwiej o pożywienie. Miot liczy od jednej do ośmiu sztuk, samica ukrywa potomstwo przez 2 lub 3 tygodnie w legowisku w gęstej trawie bądź wśród skał. Matka wychodzi na polowania i co pewien czas wraca do młodych, by je nakarmić, co kilka dni przenosi też potomstwo do innej kryjówki. Dorosłe osobniki nie muszą obawiać się drapieżników, lecz zdarza się, że kocięta padają ofiarą lampartów, hien i lwów.